پوئين رات جا لوڻاٺيل لفظ!

ڪافي ڪوشش جي باوجود به مان پنهنجي وصيت هن کي ٻڌائي نه سگهيس، مون وٽ وڏيري شاهنواز جوڻيجي وانگر نه هٿيار هئا نه گھوڙا نه زمين هئي نه راڄ!
مان مغل شهنشاهيت جي آخري شهزادي اسير شاعر بهادر شاهه ظفر جي ڀٽڪندڙ روح جي نمائندگي ڪندي، انتهائي مسڪيني حالت ۾ هيس.
کتنا ہے بدنصیب ظفر دفن کے لئے
دوگز زمیں بھی نا ملی کوئے یار…….!!
منهنجي پيرن هيٺان سنڌ سرڪي رهي هئي، مان شاعر هوندي به ڪنهن ڀنڀٽ ٻارڻ جي ڪوشش ان ڪري به نه ڪري رهيو هوس جو منهنجي وطن جي سياست کي بزدلي “وڻ ويڙهيءَ “جيان ويڙهي وئي هئي. مزاحمت مري ويئي هئي ۽ سياسي ڪارڪن ان مردي جي سنسڪار ڪرڻ جي ڪوشش ڪندي ڪندي پاڻ مردا ٿي ويو هو مان ڪو فلسطين جو محمود درويش ته ناهيان نه ئي مان بنگال جو نذرالسلام جن جي شاعري جي لفظن سان مُردن جذبن ۾ ساهه پئي.
مون جلاوطن نه هوندي به پاڻ کي، جلاوطن سمجھڻ شروع ڪيو هو. منهنجا مارن سان سمورا سڱ، پوڙهي عورت جي وارن جيان ڇڻي الڳ ٿي رهيا هئا، مونکي ائين لڳي رهيو ڄڻ مان راجا ڏاهر جي هٿ مان ڪريل نيزو هجان. جيڪو نه دشمن جي ڇاتيءَ ۾ کپي سگهيو نه ئي زمين ۾ پيوست ٿي سگهيو هو.
ھوا ۾ لٽڪيل وجود ائين بولاٽيون کائي رهيو هو جيئن” بو ڪاٽا” ٿيل لغڙ هجان ……!!
مون” واٽ ون” جي پيگ کي هڪ ڍڪ ۾ ڳڙڪائي ورتو، نڙيءَ مان لهندڙ ان وديشي برانڊ ڪجهه گهڙين جي لاءِ صحيح مونکي پنهنجو ديس ياد ڏياريو، منهنجو ديس، جنهن جي تهذيب ۽ تاريخ تي منهنجا وڏڙا فخر سان ڇاتي ٻاهر ڪڍي ڪنڌ اونچو ڪري هلندا هئا.
اسان جي ٻيڙن جا سڙهه سدائين اونچا رهندا
اسان طوفانن سان وڙهنداسين
اسان موسمن سان مقابلا ڪنداسين
اسان جھڪڻ بدران
توکي جهوٻو ڏيئي وينداسين
ڪا نئين تاريخ رقم ڪري
ڪو نئون پيغام لکي وينداسين.
اهي نظم منهنجي وڏن جي لاءِ ڪنهن رڳويڌ جي پاٿ کان گهٽ نه هئا، پر هاڻي سڀ ڳالهيون هيون،خالي ڳالهيون !
پير زمين تي نه هئا مان هن جي هنج ۾ ڪنڌ رکي ڪجهه پل ان جي اکين جي مهاساگر ۾ گم ٿيڻ جي ڪوشش ۾ هوس.
مون چيو پنڪي!
توکي خبر آهي ته مان تو وٽ ڇو آيو آهيان؟
هن وارن کي جهٽڪي سان هٽايو ۽ انڪار جي اشاري سان پنهنجي چپن کي ڀيڙي ائين محسوس ڪرايائين، جيئن واقعي به هن کي ڪا ڄاڻ نه هئي، مون سندس وارن ۾ آڱريون ڦيريون هن اڌ اکيون بند ڪري پنهنجي چهري کي منهنجي چپن جي ويجهو آڻيندي پل ۾ ئي هرڻي جي ڇال ڏيئي مونکي پنهنجي جسم کان پري ڪندي چيو سڀ گناهه آهي!
مون چيو منوا……!
مان تہ خانا بدوش آهيان ڪجهه گهڙين جي لاءِ ئي پناهه جي صدا کڻي اوهان وٽ پهتو آهيان.
منوا…….! مونکي ائين نه ڌڪار.
مان اڳ ئي پنهنجي ڌرتي تان ڌڪجي هتي پهتو آهيان، منهنجي ديس تي ڌارين جون يلغارون آهن، منهنجي ڌرتي منهنجي پيرن هيٺان کسڪي رهي آهي،
مونکي منوا……
تنهنجي هنج ۾ پناهه ٿي گهرجي!
پنڪي جواب ۾ چيو، بزدل، ڪيترا ڏينهن پناهه ۾ رهندي، ڪيترا ڏينهن مونن ۾ منهن هڻي سمهندي،ڪيترا ڏينهن منهنجي زلفن جي ڇانوري ۾ لڪل رهندي.
اٿ پنهنجي وطن تان وارجي وڃ
اٿ پنهنجي پيار جي قرباني ڏئي
پنهنجي مارن جي مرڪن کي موٽائي اچ.
مان ٽپ ڏئي اٿيس
پنڪي جي ڪمري مان ٻاهر نڪرندي مونکي ذهن ۾ خيال آيو ته مان آخري وصيت ڪري وڃان، مون ڪمري ڏانهن موٽ کاڌي پنڪي ٻه وکون اڳتي وڌي آئي ۽ منهنجي چهري کي هٿن جي رحل ۾ جهلي چمي ڏيندي چيائين، ديس جا شاعر مان واعدو ٿي ڪريان ته مان تنهنجي شاعري کي مرڻ نه ڏينديس!
منهنجي رقص ۾ پايل جي هر ڇمڪي ۾ تنهنجي شاعري جا لفظ محفوط هوندا.
منهنجي جسم جي هر ساهه ۾ تنهنجا گيت هوندا.
مون چيو منوا…….!
منهنجي هڪ وصيت آهي!
هن منهنجي چپن تي آڱر رکي چيو جي سوڀارو ٿي موٽي آئين ته مان تنهنجي، جي مزاحمت ڪندي مارجي وئين ته مان باقي زندگي تنهنجي قبر جي مجاور ٿي تنهنجي قبر جي مٿان اتساهه ۽ اميد جا ڏيئا ٻاريندي رهنديس.
ائين ئي منهنجي وصيت اڌوري رهجي وئي مان هاڻي هاڻي پنڪي جي ڪمري مان ٻاهر نڪتو آهيان!
ور کنجيل ۽ پير اگهاڙا اٿم ، رات جي خوف سان مزاحمت لاءِ تيار آهيان، جي صبح ڏٺم ته، پوءِ پنڪي جي هنج ۾ هوندس جي رات جي بگهڙن هٿان ماريو وڃان ته قبر تي ٻه خوبصورت هٿ هر رات اونداهه سان جهيڙو جوٽڻ لاءِ روشني جا ڏيا ٻارڻ ضرور ايندا.
اهي هٿ، منوا جا هٿ جيڪي رحل جيان ڪجهه پل پهرين منهنجي چهري کي جهلي بيٺا هئا ۽ ان جا چپ منهنجي ڳلن کي ائين چٽي رهيا هئا ڄڻ مان ٽئگور جي نظم جي اها ننڍڙي سهڻي ڳئون هجان جنهن کي ماءُ پنهنجي زبان سان چٽي رهي هئي.
حيدر ملاح